அலையிலிருந்து கடலை அறிதல் – துறைவன்

‘அரபிக்கடலில் பின்னோக்கி நீந்திக்கொண்டிருந்த இறால்மீன் கூட்டங்களின் சிவப்பு நிறத்தால் இடைப்பாடு கிராமத்தின் கிழக்கு மூலையிலிருந்து மேலெழும்பி வந்த சூரியன் பொன்னிறம் கொண்டது’ இப்படித் துவங்கும் தமிழ் நாவல் ஒன்றை வாசிப்பது ஒரு கனவைப்போலத்தான். ஒரு கடற்கரை கிராமத்தில் வளர்ந்த என்னைப்போன்ற பலருக்கும் பாடப் புத்தகத்தை தவிர்த்த எதையும் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைப்பது மிக அரிது. ஆனால் இன்று நெய்தல் நில படைப்புகள் நெய்தல் மக்களாலேயே எழுதப்பட்டு பல தீவிர இலக்கிய செயல்பாட்டாளர்களின் கவனத்தையும் பெறுவதென்பது கனவுகளின் ஈடேற்றமே. கிறிஸ்டோபர் ஆன்றனியின் ‘துறைவன்’ நாவல் முதற்சொன்ன வரிகளுடன் துவங்குகிறது. கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் மேற்கு கடற்கரை கிராமங்களில் வசிக்கும் மீனவர்களின் வாழ்கையையும் வரலாற்றையும் சோற்றை நல்ல மீன்குழம்புடன் சேர்த்து உருட்டி சின்ன மீன்துண்டு ஒன்றை அதில் ஒட்டி வைத்து ஊட்டுவதைப் போல 13 அத்தியாயங்களில் நமக்கு ப்டைத்திருக்கிறார் கிறிஸ்டோபர். பெருங்கடலை அலைகளைக் கொண்டு அளக்க முடிவதில்லை என்றாலும் அவையே நம் அனுபவங்களுக்கு அணுக்கமானவை. அதேபோல ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு மக்களினத்தின் பெரும் வாழ்வின் சிற்றலையென வந்து சுழித்து விழுந்து செல்கின்றது.

படத்துலோமி என்றழைக்கப்படும் பர்த்தலோமி ஆனி ஆடி சீசன் என்றழகைக்கப்படும் கடல் பாடு செய்யக் கடினமான நாட்களில் ஒன்றில் கடலுக்குச் செல்ல முயல்வதிலிருந்து கதை துவங்குகிறது. அங்கிருந்து அரசியல், வரலாறு, மதம், சமூகம், நட்பு, உறவு, தொழில் என பல்வேறு கோணங்களில் நாவல் விரிந்து செல்கிறது.

மூன்று காலங்களாக துறைவனின் கதை பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவை மீனவர்கள் தொழில் செய்யும் முறையைக் கொண்டே குறிக்கப்பட்டுள்ளன. முதலில் சாதாரண கட்டுமரத்திலும் பின்னர் ‘பைபர்’ எனப்படும் செயற்கை இழைகளைத் தோலாகக் கொண்ட படகுகளும் இறுதியாக நிகழ்காலத்தில் பெரிய விசைப்படகுகளும் காலத்தின் குறியீடாக வந்து செல்கின்றன. இவற்றினூடே சொல்லப்படும் மீனவர்களின் வாழ்கையில் பெரிய வேறுபாடுகள் எதுவுமே இல்லை. இதையே இந்தப் புதினத்தின் மையமாக நான் கண்டுகொள்கிறேன். அவர்களின் தொழில் முறை மாறியிருக்கிறது அதன் வழியாக சில வசதிகள் உருவாகியிருக்கின்றன. ஆயினும் அவர்களின் ‘பாடு’ மாறிவிடவில்லை. மீன்பிடித் தொழில் ‘பாடு’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. ‘மீன்பாடு உண்டா’ என்பது மீன் வலைகளில் படுவது என்பதைக் குறிக்கலாம் ஆனால் ‘பாடுபடுதல்’ என்பதையும் குறிக்கும் சொல்லே. அவர்களின் ஒருவருக்கொருவர் உதவும் பழங்குடி மனம் மாறவில்லை. அவசர காலங்கலளிலேனும் ஆரத்தழுவும் அரசின் கரம் தொடாத ஏதோ தொலைத் தீவில் வாழும் மக்களைப்போல அவர்கள் தனித்து வாழும் நிலை மாறிவிடவில்லை. மதம் வெறும் வழிபாட்டு அமைப்பாக மட்டுமே அவர்கள் மத்தியில் இயங்கும் நிலை மாறவில்லை. நவீன வியாபர உலகின் நுட்பங்களோ, சாத்தியங்களோ அவர்களின் சிந்தனைக்கும் மொழிக்கும்கூட எட்டியிருக்கவில்லை. ஜிபிஎஸ், ரேடியோ என சில நவீன வசதிகள் அவர்களின் பாரம்பரிய முறைகளை மாற்றியமைத்துள்ளன அவை கருவிகள். அதை இயக்கும் மனிதனின் வாழ்க்கை முன்பைப்போலவே இருப்பதாகவே இந்நாவலும் சொல்கிறது.

அப்படி நாம் எதிர்பார்க்கும் மாற்றம்தான் என்ன? ஒரு இனம் தன்னை எப்படி மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு ஏதேனும் இலக்குகள் உள்ளனவா? அது உயர்கலைகளை நோக்கி செல்லவேண்டுமா? கல்வியில் சிறந்து விளங்க வேண்டுமா? பணக்காரர்கள் ஆகிவிட வேண்டுமா? நவீன வாழ்க்கையை முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா? செத்தொழியாமல் வெறுமனே உயிர்வாழ்ந்தாலே போதுமானதா? என்ன மாற்றம் சரியான மாற்றம்? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை காண்பதென்பது ஒன்றைக் கட்டினால் நூறு முடிச்சுகள் அவிழும் பெரும் வலைப்பின்னலை சரிசெய்வதைப் போன்றதொரு அனுபவமே. ஆனால் நாம் சில சிறு மாற்றங்களை எதிர்பார்க்க முடியும். சிறு கேள்விகளை கேட்டுக்கொள்ள முடியும். துறைவன் நாவலில் அந்தக் கேள்விகள் சில கேட்கப்படுகின்றன.

ஒரு நவீன சமூகம் அதன் வரலாற்றை எப்படி அறிந்துகொள்வது, எப்படி அதை புரிந்துகொள்வது , வரலாற்றிலிருந்து எதைப் பெற்றுக்கொள்வது என்பவை முக்கிய கேள்விகள். கல்வியின் மூலம் ஒரு பழங்குடித்தன்மை கொண்ட சமூகம் அல்லது அதைச் சார்ந்த ஒருவர் எத்தனை தூரம் செல்ல முடிகிறது என்பது ஒரு கேள்வி. அரசியலில் அவர்களின் ஈடுபாடும், அரசுக்கு அவர்களுடனான ஈடுபாடும் வெறும் தேர்தல் சடங்குகளைத் தாண்டி எப்படி இருக்க வேண்டும். மதம் எளிய மக்களின் வாழ்க்கையில் என்ன பங்கை ஆற்ற வேண்டும். எளிமையாகத் தோன்றும் உரையாடல்களின் மூலமும், அன்றாட நிகழ்வுகளின் விவரிப்பின் வழியேயும் துறைவன் நம்மிடம் எழுப்பும் கேள்விகள் இத்தகையவை. இவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு தனித்த நாவலுக்கான கருக்கள்.

மிக நுட்பமான தகவல்கள் நாவல் முழுவதும் செறிந்துள்ளன. மரம் கட்டுவது, பாய் கிழிப்பது, குறிப்பிட்ட காலங்களில் குறிப்பிட்ட வகையில் பிடிக்கப்படும் மீன்களின் வகைகள், வலை பின்னுதல், மீன் விற்றல் போன்ற தொழில்களின் நிலைகள், முறைகள், மற்றும் பல வரலாற்றுத் தகவல்களும் தொன்மங்களுமாய் நாவல் நிறைந்துள்ளது. அதன் மொழி மக்களின் பொதுவழக்கில் அமைந்திருந்திருக்கிறது. கிறிஸ்டோபர் ஆன்றனி போன்ற உயர்கல்வி கற்று, வெளிநாட்டில் வேலை பார்க்கும் ஒருவருக்கு இவற்றை தொகுக்கவும் ஒரு கதையினூடே அவற்றைச் சொல்லவும் எத்தனை பெரும் முயற்சி தேவை என்பதை நம்மால் உணர முடிகிறது. முதல் சில வரிகளுக்குள்ளாகவே கோட்டுமால், இடியறை, துவர்த்து, சஞ்சி, சேலு என வட்டார வார்த்தைகள் சரளமாக வந்துபோகின்றன.

பார்த்தலோமியின் கதை முக்கியமாக சொல்லப்பட்டாலும் அவர் ஒரு முழுமையான மூலக் கதாபாத்திரமாக உருவாக்கப்படவில்லை. அதேபோல கதை என்றவகையில் ஒருங்கிணைந்த கதையாக முழு நாவலும் இல்லை என்பவற்றை ஒரு அவதானமாக முன்வைக்கலாம். ஆனால் அவை குறைகள் இல்லை. ஒரு நிலைப்படத் தொகுப்பை (ஸ்லைட் பாக்) கொண்டு கதைகளைச் சொல்வதைப்போல ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

சிப்பிகளுக்குள் ஒட்டுண்ணிகள் நுழைந்து அவற்றின் தசைகளை அரிக்கும்போது சிப்பிகள் ஒரு திரவத்தைக்கொண்டு அவற்றை மூடுகின்றன. மெல்ல மெல்ல அத்திரவம் உறைந்து முத்தாகின்றது. கிறிஸ்டோபர் ஆன்றனி தன் மனதை அரித்துக்கொண்டிருக்கும் பல்வேறு கேள்விகளையும், நினைவுகளையும், அவற்றின் வழியே தான் அடைந்தவற்றையும் ஒரு நாவல் வடிவில் நமக்கு தந்திருக்கிறார். தமிழ் இலக்கிய உலகின் இளைய முத்துக்களில் துறைவனும் ஒன்றே. உயிர்மை வழங்கிய நாவலுக்கான சுஜாதா விருதையும் கிறிஸ்டோபர் துறைவனுக்காக பெற்றுள்ளார் என்பதும் இந்நாவலின் உண்மைத்தன்மைக்கும் இலக்கியத் தன்மைக்கும் சான்று. அதைவிட முக்கியமாய் இன்று கடற்கரையில் அதிகமாக வாசிக்கப்படும் புதினமாகவும் இது உருவெடுத்துள்ளது மகிழ்ச்சிக்குரிய விஷயம்.

அலைகளிலிருந்து கடலை அறிவது கடினமே. அலைகள் கேள்விக்குறிகளாய் வளைந்து வளைந்து வீழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. அந்தக் கேள்விகளைச் சுமந்தலையும் கடற்பறவைகளாய் துறைவன் நம்மை மாற்றிவிடுகிறது.

Popularity: 1% [?]

Print This Post Print This Post இந்த பதிவை மின்னஞ்சலில் அனுப்ப இந்த பதிவை மின்னஞ்சலில் அனுப்ப


RSS 2.0 மறுமொழிக்கான ஓடை | உங்கள் கருத்து.... உங்கள் தளத்தில் இணைக்க....



உங்கள் கருத்தை தெரிவிக்கவும்