Lunatic by Devadevan / பைத்தியம் by தேவதேவன்

The lunatic

While I was at your doorstep
had you gone out?
for a brife moment
I sat on your chair
I rolled on your bed
I wore on your dresses
I opened your refrigerator
ate some stuff,
including that apple.
Before you could come,
before shame could eat me up
I dropped everything I had taken
and ran off.
Roaming the streets
knocking on each door
unable to win a heart
I meandered the streets
again and again
still empty-handed.
Whenever I came to your doorsteps
you had gone out.
People talked of
a scrounging lunatic
who strayed from his house,
intermittently visited
as if a strenger’s,
and wandered the streets
ever as a beggar.
I thought it was you
but they laughed at me.


உன் வாசலுக்கு நான் வந்தபோது
நீ வெளியே சென்றிருந்தாயோ?
உன் இருக்கையில் அமர்ந்தேன்
உன் மெத்தையில் புரண்டேன்
உன் ஆடைகளை அணிந்தேன்
உன் குளிர்சாதனப் பெட்டியைத் திறந்து
அந்த ஆப்பிளோடு
ஏதோ சிலவற்றையும்
எடுத்துப் புசித்துவிட்டேன்.
நீ வருவதற்குமுன்
வெட்கம் என்னைப் பிடுங்குவதற்குமுன்
எடுத்தவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட்டு
வீதிகளில் அலைந்துகொண்டு
ஒவ்வொருவர் வீட்டுக் கதவையும் தட்டி
எவர் இதயத்தையும் கவர முடியாது
வெறுங்கையோடே திரும்பவும் திரும்பவும்
வீதிகளில் அலைகிறேன்.
உன் வாசலுக்கு நான் வந்தபோதெல்லாம்
நீ வெளியே சென்றிருந்தாய்.
தன் வீட்டை விட்டு வெளியேறி
யாருடையதையோ போல் வந்து பார்த்துவிட்டு
எப்போதும் யாசகனாய் வீதியில் அலையும்
ஒரு பிச்சைக்காரப் பைத்தியத்தைக் குறித்து
மக்கள் பேசிக் கொண்டனர்
நான் உன்னை நினைத்துக் கொண்டேன்
மக்களோ என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தனர்

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

AddThis Social Bookmark Button

Leave a Reply